Dag 73, dinsdag 9 juli 2019. Naar Armenië.

Dag 73, dinsdag 9 juli 2019. Naar Armenië.

We reden Tbilisi uit met talrijke goede herinneringen op weg naar Armenië. Naar de grens was het een kilometer of 60. De temperatuur klom direct naar boven de dertig graden. We stopten even om watervte kopen. De eigenaar vond het fantastisch dat wij uit Nederland kwamen en bleef maar Amsterdam Amsterdam herhalen. No english....... Oh Amsterdam Amsterdam. Hij had zéér zoete herinneringen dat was duidelijk en kwam ons bekertjes brengen.

De grensprocedure ging in Georgia zeer snel terwijl dit in Armenië probleemloos maar langzamer verliep. Geen enkel bedrag te betalen in tegenstelling tot meldingen op het net. Bij het proberen een assurantiepolis af te sluiten probeerde een man ons veel te veel te berekenen in verhouding tot de info van andere reizigers. Hij begon te dreigen dat we 200 € boete zouden krijgen als we géén polis bij hem afsloten. Dit schoot bij ons het verkeerde keelgat in! Wij informeerden op twee plaatsen: ik kreeg info dat we gewoon het land in konden gaan en direct na de exit van de grens bij eenander kantoor een polis konden afsluiten terwijl John een boze official in uniform meenam naar die verkeerde assurantieman. De man verschoot van kleur, de prijs daalde gelijk en we moesten met hem mee naar een kantoortje direct na de grens. Daar werden wij op water en iets te eten gefêteerd om vooral maar onze slechte herinnetingen te vergeten!

Armenië binnenrijdend viel de vrij goede weg op en het volstrekt ontbreken van elk onderhoud van wat dan ook: Huizen, bruggen, fabrieken, installaties echt alles. Meerdere gebouwen uit de Sovjet tijd stonden te vervallen, ten prooi aan de destructie van de natuur. Af en toe had je het idee langs een oud metaal bedrijf te rijden.Dat was dan een voormalige productie faciliteit, een oud station of een staalbedrijf.

De natuur veranderde gelijk in stijle bergen. Mooi! 

Op een gegeven moment stopten wij toen de eerste druppels vielen van een zeer dreigende regenbui. Een 'tentdak op poten' met daaronder een aantal mensen. Direct werden er stoelen bijgezet en kregen wij koffie aangeboden. Het was een familiebedrijfje. Een zeer eenvoudig hotelletje met een restaurant aan (en boven) een kolkende rivier gelegen. Een goed engels sprekend veertien jarig meisje vertaalde alles voor ons! Dat was hun dochter. Ze had er gevoel voor, was geïnteresseerd en zag er ook nog eens leuk en verzorgd uit. Dat vertalen deed ze feilloos. Engels had ze op school geleerd. Ze wilde tolk worden en droomde van een studie in engeland. Zij komt er wel! Ze was nu bij haar grootouders waar haar vader tevens het hotelletje runde. Haar vader kwam het weekeinde thuis 50 km verderop. Te kostbaar om elke dag heen en weer te gaan. Bovendien hadden ze geen auto. Er brak een hels onweer los zodat wij pas drie kwartier later weer vertrokken in de zon.. Betalen mocht niet en we mochten altijd langs komen voor gratis koffie. Ik roemde nog even de goede weg. 

Nog geen kilometer verder degradeerde de weg in een Tadjikistaanse landweg vol met enorme plassen en kuilen. We reden door zeer diepe plassen zo breed als de hele weg! Vooral het gas erop houden anders kom je midden in zo'n megaplas ten val! Het water spoot alle kanten op. John kreeg de volle laag en werd kletsnat. Op een gegeven moment steeg de weg en veranderde de weg zelf in een rivier! Ik twijfelde even maar hield het gas erop, Ja, zo erg hadden we het nog niet meegemaakt. Iets verder stopten we met een uitzicht beneden ons op een geheel vervallen stadsdeel: een grote hoop schroot, een voormalige fabriek met een enorme, hoger gelegen,  schoorsteen. Het was eigenlijk één grote hoop roest. Dwars er door passeerde een trein! We konden niet ontdekken wat daar ooit geproducertd was..

De slechte weg hield enkele tientallen kilometers aan . We moesten stoppen voor een landverschuiving. Grote keien van meters doorsnede lagen op de weg. Een man wachtte daar in zijn splinterniewe Range Rover met chauffeur. Hij had -zoals hij zei - een heel klein bedrijfje. Een steengroeve waar ze platen natuursteen produceerden. Blijkbaar liep het goed!

De weg veranderde evenzo plotseling in een zeer goede kronkelende weg als hij opeens slecht was geworden erg vreemd. Prachtig asfalt met dito motorbochten...... Om van te dromen.

We kochten de ingredienten voor ons avondeten in een klein winkeltje. Zelfs in een vrij grote stad waren geen supermarktjes te vinden, nee echte kruidenierswinkeltjes.

Nu nog een derig kilometer naar Dilijan,  de stad gelegen in het gelijknamige nationale park. Een prachtig berglandschap ontvouwde zich voor ons. We stegen snel naar 1700 meter hoogte. We genoten van vergezichten en de slingerende weg. In de stad aangekomen vonden we niet wat we zochten en reden door naar het ... Klooster nog iets verderop. Dit was een schot in de roos. Een priester benaderde ons in het Duits en bood ons een overnachtingsplek voor de tent aan. Wij gingen naar de plek waar wij de gps coördinaten van hadden via i-overlander een reizigers site. 

Daar aangekomen zochten wij ons plekje toen twee grote 4x4 auto's aan kwamen rijden. De meneer vertelde ons dat hij in deze dependence van het klooster een hotel had. Perplex waren wij omdat het gebouw er weliswaar zeer goed uitzag maar een erg verlaten indruk gaf. We werden onmiddelijk voor een aangeklede koffietafel uitgenodigd. Nog geen uur later zaten we met tien man aan een rijkelijk gevulde tafel met veel vers fruit (honing- en watermeloen, en een tussenvorm van kersen en bramenjam en geconfeite vruchten,  koffie en thee. Er waren meerdere familieleden van deze man uit amerika bij. Er ontstond een geanimerde ambiance .

Bij het klooster zelf ontmoetten wij ook nog canadees-armeense emigranten.

Wat een gastvrijheid. De man bleek een bedrijf te hebben in het toerisme waarbij hij met grote luxe 4x4 auto's als gids fungeerde. Hij had theologie en diplomatie gestudeerd maar vond dat niet leuk. Hij wilde in het toerisme verder en aan zijn postuur te zien hield hij van veel en lekker eten. Hij sprak perfect engels met een licht amerikaans accent. In de dependance van het kloostet ging hij gasten ontvangen. Een ondernemende super gastvrije man welke nog nooit buiten Armenië was geweest!

Wij kookten hierna onze 'eenvoudige doch voedzame maaltijd' om de heer Bommel even te citeren. Wij genoten van dit moment met het prachtige uitzicht op het klooster en zonder de dwang van een restaurant omgeving. Heerlijk.

Morgen gaan wij het klooster bezoeken en verder naar het zuiden.